_{یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم نخور}

آن سوی پنجره

در بیمارستانی دو مرد بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی از بیماران اجازه داشت که هر روز بعد از ظهریک ساعت روی تختش بنشيند.تخت او در کنار تنها پنجره اتاق بود. اما بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی نخورد و هميشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد .آنها ساعتها با يکديگر صحبت مي کردند. از همسر، خانواده، سربازی یا تعطیلاتشان با هم حرف می زدند.

هر روز بعد ازظهربیماری که تختش کنار پنجره بود ، می نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می دید، برای هم اتاقیش توصيف می کرد . بیمار دیگر در مدت  این یک ساعت،

با شنيدن حال و هوای دنیای بیرون، جانی تازه مي گرفت.

اين پنجره، رو به يک پارک بود که دریاچه زيبایی داشت. مرغابیها و قوها در دریاچه شنا می کردند و کودکان با قایقهای تفريحشان در آب سرگرم بودند. درختان کهن، به منظره بيرون،زیبایی خاصی بخشیده بود و تصویری زیبا از شهر در افق دوردست دیده می شد. همانطور که مرد کنار پنجره این جزئیات را تصویف میکرد، هم اتاقیش چشمانش را می بست و این مناظر را در ذهن خود مجسم می کرد.

روزها  و هفته ها سپری شد.

پرستاري كه براي حمام كردن آن ها آب آورده بود ، جسم بيجان مرد كنار پنجره را ديد كه در خواب و با كمال آرامش از دنيا رفته بود . پرستار بسيار ناراحت شد و از مستخدمان بيمارستان خواست كه آن مرد را از اتاق خارج كنند .

مرد ديگر تقاضا كرد كه او را به تخت كنار پنجره منتقل كنند . پرستار اين كار را برايش انجام داد و پس از اطمينان از راحتي مرد ، اتاق را ترك كرد .

آن مرد به آرامي و با درد بسيار ، خود را به سمت پنجره كشاند تا اولين نگاهش را به دنياي بيرون از پنجره بياندازد . حالا ديگر او مي توانست زيبايي هاي بيرون را با چشمان خودش ببيند .

هنگامي كه از پنجره به بيرون نگاه كرد ، در كمال تعجب با يك ديوار بلند آجري مواجه شد

 ×××

مرد پرستار را صدا زد و پرسيد كه چه چيزي هم اتاقيش را وادار مي كرده چنين مناظر دل انگيزي را براي او توصيف كند ؟

پرستار پاسخ داد :  شايد او مي خواسته به تو قوت قلب بدهد . چون آن مرد اصلأ نابينا بود و حتي نمي توانست اين ديوار را ببيند!!.

امید را از کسی نگیریم شاید تنها داشته اش باشد

عشق یعنی

عشق يعني يك سلام ویک درود

عشق يعني يك تبلور يك سرود

عشق يعني ^درد و محنت در درون

عشق يعني يك شقايق غرق خون

عشق يعني قطره و دريا شدن    

عشق يعني همچو من شيدا شدن

عشق يعني بيستون كندن بدست   

عشق يعني زاهد اما بت پرست

عشق يعني همچو يوسف قعر چاه   

عشق يعني چون محمد پا به راه

عشق يعني آب بر آذر زدن    

 عشق يعني با پرستو پرزدن

عشق يعني يك تيمم يك نماز

 عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني سر به دار آويختن        

عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني شب نخفتن تا سحر                                        

 عشق يعني سجده ها با چشم تر

عشق يعني خون لاله بر چمن   

 عشق يعني شعله بر خرمن زد ن

عشق يعني سوز ني آه شبان        

عشق يعني معني رنگين كمان

عشق يعني لحظه هاي التهاب      

عشق يعني لحطه هاي ناب ناب

عشق يعني ديده بر در دوختن    

عشق يعني در فراقش سوختن                     

عشق يعني انتظار و انتظار    

عشق يعني هر چه بيني عكس يار

عشق يعني سوختن يا ساختن                 

عشق يعني زندگي را باختن

عشق يعني در جهان رسوا شدن         

عشق يعني مست و بي پروا شدن

عشق يعني مستي و ديوانگى        

عشق يعني با جهان بيگانگى

روزگار روزمراپیش فروشی کرده است

دل بیدار مراپیر خموشی کرده است

هیچ دردست ندارم که به تو عرضه کنم

چه کنم نیست هوایی که دلی تازه کنم

من از پستي و از زاري هم از خواري گريزانم
منم دلبسته اين خاک ، من فرزند ايرانم

تاکنون اسم  نارسیس راشنیده ایم نارسیس پسر زیبارویی بود که هر روز  برلب چشمه می رفت ولحظاتی را محوتماشای خود می شد تا روزی که ...

روزی محو زیبایی خود شد  در آب افتاد وغرق شد .

سرودی در بهار

پرستوهای شب پرواز کردند                 قناری ها سرودی ساز کردند
 سحرخیزان شهر روشنایی                  همه دروازه ها را باز کردند
 شقایق ها سر از بستر کشیدند               شراب صبحدم را سرکشیدند
کبوترهای زرین بال خورشید                به سوی آسمان ها پر کشیدند
عروس گل سر و رویی بیاراست            خروش بلبلان از باغ برخاست
 مرا بال این سبکبالان سرمست               سحرگاهان زهر گفتگوهاست
خدا را بلبلان تنها مخوانید                      مرا هم یک نفس از خود بدانید
هزاران قصه ناگفته دارم                      غمم را بشنویداز خود مرانید
شما دانید و من کاین ناله از چیست          چه دردست این که در هر سینه ای نیست
ندانم آنکه سرشار از غم عشق             جدایی را تحمل می کند کیست
مرا ای نازنین از یاد برده                  به آغوش فراموشی سپرده
امیدم خفته اندوهم شکفته                      دلم مرده تن و جانم فسرده
اگر من لاله ای بودم به باغی             نسیمی می گرفت از من سراغی
دریغا لاله این شوره زارم              ندارم همدمی جز درد و داغی
دل من جام لبریز از صفا بود           ازین دلها ازین دلها جدا بود
شکستندش به خودخواهی شکستند            خطا بود آن محبت ها خطا بود
خدا را بلبلان تنها مخوانید              مرا هم یک نفس از خود بدانید
 هزاران قصه ناگفته دارم               غمم را بشنوید از خود مرانید